بهار ادب فارسی

بهار ادب گلچینی از اشعار شعرای فارسی

تنگ غروب از سنگ بابا نان درآورد

 


تنگ غروب از سنگ بابا نان درآورد

 

آن را برای بچـــه های لاغـــر آورد

 

مــــادر بــرای بار پنجـــم درد کرد و

رفت و دوباره باز هم یک دختر آورد


گفتند دختر نان خور است و با خودش گفت


ای کــــاش می شد یک شکـم نان آور آورد!


تنگ غروب از سنگ بابا نان در آورد


آن را برای بچــــه های لاغـــر آورد


تنگ غروب آمد پدر ؛با سنگ در زد


یک عده را مهمــان برای مادر آورد


مردی غریبه با زنانی چادری که


مهمان ما بودند را پشت در آورد


مرد غریبـــه چـــای خورد و مهربان شد


هی رفت و آمد؛ هدیه ای آخر سر آورد


من بچـــه بودم وقت بازی کردنــم بود


جای عروسک پس چرا انگشتر آورد؟

دست مرا محکم گرفت و با خودش برد


دیدم کــه بابا کــم ،نه از کـم کمتر آورد


تنگ غروب از سنگ بابا نان در آورد


آن را بــــرای بچـــه های دیگر آورد


مادر برای بار دیگــر درد کرد و


رفت و نیامد باز اما دختر آورد

 

[ دوشنبه سی و یکم فروردین ۱۳۹۴ ] [ 8:34 ] [ دریا گلمکانی ] [ ]

با تو بودن را می گویم


یادش به خیر

            با تو بودن را می گویم

چون نردبانی پیر وسالخورده

                      کنج ویرانه ای ماتم گرفته ام

پیش از آنکه از قانون شرع ترسی داشته باشم

                                                          می خواستمت

به یاد داری یا نه که هر روز بیست  پنج رکعت نماز برایت می خواندم

                  به یاد داری یا نه؟

که چه بچه گانه با تو آب بازی میکردم

جام آب  لباست را خیس می کرد

        صورتت چنان گل انداخته بود که هیچ امیدی به بازگشت رنگ  گندمگونت نبود

                              به یاد داری یا نه؟

     تو می گفتی:   من همیشه کنارت نخواهم ماند شاعر

     راست میگفتی:

امروز چنان دوری که حتی صدای پایت را هم نمیشنوم

        من اما همه چیز را به یاد دارم

                زیباییت را         شرمت را       دستان گرمت را

به یاد دارم که بهار  خم میشد

                تا گل به زیر پایت بریزد

به یاد دارم که هر صبح درختان  به تو سلام نظامی می دادند

وتو هر روز از تمام چلچله ها سان میدیدی

 به تو گفتم :

       پیش از تو در تاریکخانه  ام ستاره ای نمی درخشید

 می گفتم:آرزویم شده است

تنها برای ساعتی با تو آزاد باشم

آزاد ورها ببینمت /ببویمت

وتو گفتی:

گربه ای آرزو میکند تا سایه قفس از سر پرنده ای کم شود

                دیشب خوابت را دیدم

چون قویی سر کش آبهای آزاد می خرامیدی

سپید         یکدست سپید

                      مثل قویی که میل پرواز دارد

     تعبیرش را نمیدانم اما هنوز حجله فرشتگان در نوک

                     زبانم میسوخت که بیدار شدم/تو رفته بودی

 

[ چهارشنبه نهم اردیبهشت ۱۳۹۴ ] [ 15:23 ] [ دریا گلمکانی ] [ ]

پیش از اینکه سوت آغاز نواخته شود



پیش از اینکه سوت آغاز نواخته شود            

                                                     دویدن را آغاز کردم

                        از همین است که چنین خسته ام

معلمی می گفت:

             عشق شمشیر است    و    دوست داشتن سپر

                  ما همیشه سپر را بر میداریم

احتمال خفیف برد

                    بهتر از پاک باخته میز را ترک کردن است

پیش از آنکه سوت آغاز نواخته شود

                                        پریدن را آغاز کردم

زین پس با دست خالی

                              قمار می کنم

                                           مزیتش اینست که چیزی هم نمی بازم

[ چهارشنبه نهم اردیبهشت ۱۳۹۴ ] [ 15:21 ] [ دریا گلمکانی ] [ ]

سالهای گریه


سالهای گریه        

           سالهای کوچ

                           سالهای تب

هنوز اما طغیان های آب ونعره های باد

                                        با ماست

 وسالها طول می کشد که بفهمیم

                       آزادی تنها خم شدن مختصر زانوان است

و لب بر لب مرگ می ساید

///////

شاید گناهکارم کسی چه می داند

از پنجره به دماوند عقیم می نگرم

 دماوند زخمی     دماوند پیر    دماوند خسته

می دانم

        هنوز قوت آتشی در دل دماوند خاموش /هست

              باور نمی کنی

                         برق میرود

  تاریکی رنگ غریبی دارد

                   به یاد چشمان غمبارت می افتم

به همین چشمها نگاه کردم

            وبا همین نگاه قرار داد دو جانبه  را

                                         امضاء کردیم

      بس است دیگر نیمه شب است

                   تا ساعتی دیگر شیپور شامگاه را می زنند

ومن هنوز در انتظار چشمان جادویی  توام

 

[ چهارشنبه نهم اردیبهشت ۱۳۹۴ ] [ 15:20 ] [ دریا گلمکانی ] [ ]

مرگ بر اندوه بیهوده عشق



مرگ بر اینهمه دردی که زمان داد مرا

    مرگ بر حسرت آلوده به درد

       مرگ بر اندوه بیهوده عشق

         مرگ بر زندگی مرگ آلود

            مرگ بر ماهی تشنه به فراوانی آب

              مرگ بادا به امیدی که درو پنجره را بست به من

                 مرگ بر لذت عشق

                   مرگ بر پروازی /که پر وبال پرنده به آن دل بسته ست

              مرگ بر دشواری

         مرگ بر کوهی که /برف را با گل خود آرایید

     مرگ بر پاکی بر فی که در آن چلچله  مرد

مرگ بر چلچله که تیر حرامی را خورد

  مرگ بردشمن دوست

    مرگ بادا به کمانی که نشانش آهوست

      مرگ بر شیرینی

        مرگ بر شیرینی که دلش بیستون را می خواست

           مرگ بر فرهادی که به عشق شیرین /تیشه در دستش بود

               مرگ بر ...........

 

[ چهارشنبه نهم اردیبهشت ۱۳۹۴ ] [ 15:18 ] [ دریا گلمکانی ] [ ]

سلام کاج خشک گوشه پنج دری



سلام کودکی ام/  خاطراتم

          سلام کاج خشک گوشه پنج دری

         انگار دو قرن است ندیدمت

می بینی تو کاجی  وموریانه ها روی تن من خالکوبی کرده اند

اما هنوز دلم خوش است به کوچه های کاهگلی  

                                          به راه رفتنهای جاهلی

اگر به دانه عشقی تهمت را دادند

                    من دل خوشم که آزادم

پرنده قفس تو چرا برایم/وای وای میکنی

مشق کودکی ام گویا تو حرفی داری

جریمه های کودکی دو دست ویک پا بالا

                                          تو چه حرفی داری

آه گلوی آغشته به خون شاه غلام از اتهام حرفی دارد

              گریه های گلنساء از مرگ شاه غلام حرفی دارد

                        ساعت شنی روی رف

                                     ساز دف

گویی حرفی دارند

                      همه حرف دارند اما قصه همیشه ناتمام است

                     ودهانها گل گرفته

                               کودکی ام تو هم حرف داری

 

[ چهارشنبه نهم اردیبهشت ۱۳۹۴ ] [ 15:17 ] [ دریا گلمکانی ] [ ]

تویی که سر نوشتمو دادی به باد



با توام /تویی که سر نوشتمو دادی به باد

                                       خاطرات اون روزا یادت میاد

تو می گفتی :میسازم یه قصر نقره ای توی یه شهر نور

                                      یه حوضی تو خونه باشه از بلور

تو می گفتی :به فرشته ها می گم تا بریزن

                                       گلای بهشتی رو  واسه جشن وسرور

تو بیای وبگذری گل خانومی

                              به همه نیگاه کنی بایه غرور

/////////

ولی حالا می بینم/همه حرفات هوسه /قصر نقره ایت واسه م یه قفسه

 حالا می بینی تو شهر غربتم/می بینی گل خانومی  چه بی کسه

گلای بهشتی هم واسم گلای کاغذی

باشه یادت به کسی دیگه از این قولا ندی

 

[ چهارشنبه نهم اردیبهشت ۱۳۹۴ ] [ 15:15 ] [ دریا گلمکانی ] [ ]

روز از شب می ترسد


روز از شب می ترسد

       نیام ها شمشیرهای خود را در قمار باخته اند

دستها ودستبند ها  از بام تا شام با هم منچ بازی میکنند

وگونه ها

            در انتظارنوازش

                                   سوزان بوسه ای

پیر شده اند

وجدان--با سیگاری بر کنج لب --

                          به پستویی خزیده است

خدا یا       حتی اندیشه  پرواز   هم نمانده است

ومن چشمهایم را بسته ام

        تا جدال بی پایان گندم ودندان را دیگر نبینم

ونیک میدانم

     آنکس که نگاهش عشق بود

   وکوته ترین  کلامش ستاره

                      دیگر نمی آید

ومن بی او کوچه به کوچه چشمانم خیس تر میشود

راستی:

گناهکار چه کسی بود که آسمان چنین از ما فاصله گرفت

 

[ چهارشنبه نهم اردیبهشت ۱۳۹۴ ] [ 15:13 ] [ دریا گلمکانی ] [ ]

سلام کودکی ام


سلام کودکی ام/  خاطراتم


          سلام کاج خشک گوشه پنج دری


         انگار دو قرن است ندیدمت


می بینی تو کاجی  وموریانه ها روی تن من خالکوبی کرده اند


اما هنوز دلم خوش است به کوچه های کاهگلی  


                                          به راه رفتنهای جاهلی


اگر به دانه عشقی تهمت را دادند


                    من دل خوشم که آزادم


پرنده قفس تو چرا برایم/وای وای میکنی


مشق کودکی ام گویا تو حرفی داری


جریمه های کودکی دو دست ویک پا بالا

                                          تو چه حرفی داری


آه گلوی آغشته به خون شاه غلام از اتهام حرفی دارد


              گریه های گلنساء از مرگ شاه غلام حرفی دارد


                        ساعت شنی روی رف


                                     ساز دف


گویی حرفی دارند


                      همه حرف دارند اما قصه همیشه ناتمام است


                     ودهانها گل گرفته


                               کودکی ام تو هم حرف داری

 

[ جمعه چهارم اردیبهشت ۱۳۹۴ ] [ 2:21 ] [ دریا گلمکانی ] [ ]

با نگاهی گستاخ

 

وقتی  که دیدمش

          خمیده گردنی داشت         گونه ای استخوانی

....با نگاهی گستاخ....

                           ولبخندی قیطانی

غروری تبر خورده

                    با آغوشی همیشه باز



وقتی که دیدمش

              دهانم پر از آوازهای ارغوانی بود

    وارث قامت آرش بودم

آنگاه که کمان را در بن جان در  کشید

                            جانش وسعت خاکم شد به بلندای جهان



وقتی که دیدمش

          باز خورده کبوتری بود با پرهای خاک آلود

من اما آبرویی داشتم

سهی تر از قامت صنوبر

                     وقتی که دیدمش

       پاکی ام نسترنها را به چالش میکشید

وفنجان  چشم فالی توی ذهنم داشت



وقتی که رفت

         سایه اش کمی بلند تر شده بود

صدای بهاری گرفته بود        با نگاهی گلپوش ومخملی

   چشمانش ستاره بود

               وعمق غصه اش  سقوط ستاره بود

                    ازگوشه چشمش

    وقتی که رفت

زیستن را  به خاطر نداشتم        لرزان عصایی بودم /ترسان از کوکوی قمری

 وقتی که رفت:

          شاهینی بود

                  .....با چشمهای سوسنی ومنقاری بیدار....

وقتی که رفت  :  قفسی  بی پنجره داشتم

وقتی که رفت

    ناظر همیشگی گور خود شدم    که دهان گشوده ونامم را از بر میدانست



آمد ورفت

هر شب وروز  خاطراتم را پوستی تازه میبندم

 زوال خود را مو به مو از بر میکنم

او چیزی جز بسط همان نطفه در زهدان یاد ها نبود

     چرا که خاطرم هست

             به هنگام رفتن آغوشش  باز تر شده بود

 

[ جمعه چهارم اردیبهشت ۱۳۹۴ ] [ 2:17 ] [ دریا گلمکانی ] [ ]